De langste relatie

Ze weten precies hoe je lip gaat trillen voor je begint te huilen, of dat je altijd een kleur kreeg als je ergens mee werd geconfronteerd. En hoe je dan kon ontkennen en de schuld aan anderen geven. En soms pas veel later (of nooit!!) sorry zei. Maar misschien dan wel extra lieve dingen ging doen, omdat het je eigenljik speet. Eigen familie wéét dit.

Vaak is het zo dat je uiteindelijk toch partij kiest voor je zus of broer, ook al ben je nóg zo boos. Dat was destijds al zo: nét ruzie gehad met je zus maar iemand op de speelplaats wilde je zus slaan, en jij kwam voor haar op. De hele ruzie vantevoren was vergeten.

Dat zie je ook weer later bij echtscheidingen: je broer is getrouwd en na de scheiding wil je misschien niets meer weten van je ex-schoonzus, waar je voorheen zo goed mee overweg kon…. Loyaliteit. Je blijft familie.

Soms zeggen ouders het ook ronduit tegen hun schoonzoon of -dochter: je bent goed zo lang je goed bent voor m’n kind, maar uiteindelijk als jullie zouden scheiden dan kies ik absoluut voor mijn eigen kind.  Niet altijd zegt men dat, maar vaak gebeurt het onwillekeurig. En kinderen rekenen daar ook op.

Als jouw ouders in zo’n  geval nog goed contact blijven onderhouden met ex-schoonzoon of

-dochter, dan wordt dat vaak niet erg gewaardeerd door het eigen kind en soms ontstaat daar dan weer ruzie over.

Ook zie je dat volwassen mensen jaren geen contact hebben met broers en zussen, maar na een ernstige ziekte of een hartinfarct komt men toch weer bij elkaar over de vloer. Loyaliteit zit diep.