Een gat in de deur

Dit  telefoontje kreeg ik van een vrouw die samenwoonde met een opvliegende vriend. Ook zijn kinderen hadden meestal een vrij kort lontje, maar nu was ze toch wel erg geschrokken. Ze vroeg zich af of het wel zo verstandig was geweest om samen te gaan wonen. Ze woonden nu enkele maanden samen en het aantal ruzies nam steeds toe.

Ik zoek goed uit hoe het zit en wil alles weten over de boosheid. Want geen twee situaties zijn hetzelfde. Deze man bleek inderdaad nogal snel boos te worden en zich niet in de hand te kunnen houden. Hier zat andere boosheid onder (wat heel vaak het geval is). Vaak kan een individuele therapie daarvoor helpen, soms is dat helemaal niet nodig.

Wanneer ik niet weet of dat nodig is, ga ik meestal het gesprek aan over die “oude” boosheid en kom ik er meestal snel achter of dit voor betrokkene waarschijnlijk  te hanteren is. Dan geef ik wat tips en behandel ik aandachtspunten om hier beter mee uit de voeten te kunnen en leg ook de optie van individuele therapie voor. Meestal is men dan geneigd om eerst te proberen de situatie in de hand te krijgen. Soms lukt dat, soms ook niet.

Maar het is meestal wel heilzaam om goed naar  de boosheid te luisteren en hier erkenning  en begrip voor te hebben. Dit haalt de scherpe randjes er vaak wel vanaf. En soms gaat het gewoon om wat opgestapelde irritaties waarover men lang gezwegen heeft, omdat men bang is ruzie te krijgen als men het aankaart. Dan geef ik daar handvatten voor.