Extreem netjes of partner met extreme kinderen?

Maar toen hij in haar leven verscheen werd het allemaal zo veel mooier. Ze was  weer verliefd. Ze voelde zich gedragen. Ineens was zij niet meer degene die alle volwassen taken moest vervullen. Zij kon haar zorgen met hem delen. Zij had een echt maatje gevonden.

Ze bouwden samen een nieuwe woning, en trokken hier in, kochten nieuwe spullen en toen kon hun echte geluk beginnen….. Maar hij had geen kinderen gehad, en was niet gewend dat kinderen er niet op letten dat de vloerbedekking vies wordt. Hij ergerde zich groen en geel.

Toen hij een keer onverwacht thuiskwam en haar dochter op het gloednieuwe bankstel aan het springen was ontplofte hij: eerst tegen het meisje (dat huilend naar boven rende) en even later tegen moeder: “Die kinderen van jou!! Je hebt ze niks, maar dan ook NIKS bijgebracht!” foeterde hij. Ineens kwam alle ergernis van enkele weken eruit.

Moeder was zich van geen kwaad bewust en sprong als een leeuwin voor haar kinderen: “ Je bent hun vader niet, jij hoeft ze niet af te blaffen,  ik kan ze zelf wel opvoeden, jij hebt er niks over te zeggen!”  En wàt hij ook zei of deed, ze luisterde niet, verdedigde haar kinderen met alles wat hij zij en ze noemde hem een idioot omdat hij zo “overdreven neurotisch” (zoals ze dat zei) met zijn spullen omging.

Hij werd steeds bozer en ging steeds meer dingen opnoemen die haar kinderen “fout” deden en toen sprong haar zoon ertussen: “je hoeft niet zo lelijk te doen tegen mijn moeder, hufter!” schold hij. Moeders vriend haalde aan en wilde de jongen slaan, toen moeder ertussen sprong en haar vriend een klap gaf.

’s  Avonds  zaten ze verslagen op de bank. Hoe had het zo kunnen lopen? Ze wilden het uitpraten maar steeds liepen de emoties weer op. Herkenbaar??? En toch zijn er manieren om hier uit te komen en over te praten.