Zij vertelt dat zijn zoon (15 jr)
haar nooit feliciteert als ze jarig is. Dat vindt ze niet zo erg, maar het zou
toch netter zijn als hij dat wél deed. Nu is hij ook niet zo vaak in hun gezin,
hij woont bij zijn moeder en hij gaat soms liever met vrienden iets doen dan
naar zijn vader. Zij vindt dat niet zo’n ramp, maar haar vriend mist zijn eigen
kind.
Rijbewijs
Maar onlangs was haar dochter van
18 jaar geslaagd voor haar rijbewijs en zijn zoon was zelfs in huis toen ze de
uitslag kregen. Vlug werd er gebak in huis gehaald, slingers opgehangen en werd
dit gevierd. Ook nu kreeg hij geen felicitaties over zijn lippen. Dit schoot
moeder nu toch in het verkeerde keelgat.
Over naar het volgende
schooljaar
Een half jaar geleden was hij met
hangen en wurgen ook overgegaan naar het volgende leerjaar en had haar dochter,
die nu geslaagd was, zijn stoel versierd. Waarom was dat verrekte joch zo lomp
en onattent? Ondanks dat moeder beter wist was ze zo boos dat ze hem oversloeg
met het gebak.
Feest was direct voorbij
Zijn vader reageerde furieus, en
zo was de hele feestelijke aangelegenheid in duigen gevallen. Later had het stel
erover gesproken, en nu bleek dat het vader nooit was opgevallen dat zijn zoon
zo onattent was. Hij begreep het ook: toen hij zelf jong was voelde hij zich
ook altijd opgelaten op feestjes en verjaardagen en ook voor hem was feliciteren vaak lastig. Eigenlijk vond hij dat zijn
vriendin daar niet zo moeilijk over moest doen.
Stank voor dank
Echt kwaad werd ze toen hij zei
dat ze niet moeilijk moest doen. Ze deed verdorie alles voor dat joch, kookte
vaak wat hij lekker vindt, en altijd
stank voor dank. En dan nu beschuldigd worden van moeilijk doen…..
Uitleg over loyaliteit maakte hen
duidelijk dat ze begrepen hoe het fout was gegaan. De eerstvolgende keer dat er
een jarige was, werd het probleem direct getackeld. En er was ook direct meer
inzicht bij de beide partners. Eén gesprek had heel veel opgelost.