Ik mag me nóóit ergens mee bemoeien

Als plusouder ben jij niet degene die zo maar kan opvoeden. Jij hebt daar officieel geen rol in. Uiteraard mag je best hier en daar jouw mening geven, maar beter niet in aanwezigheid van de bonus/stiefkinderen. Veel beginnende plusouders maken de vergissing dat ze de kinderen van hun partner corrigeren. Soms is dat helemaal niet erg,  maar júist in het begin kun je dat beter niet doen.

Het ligt allemaal gevoelig. Jij denkt misschien: het zijn kinderen en die behoren te luisteren naar volwassenen! En dat is misschien wel zo, maar kinderen weten ook dat jij niet de vader of moeder bent, en kunnen dat snel ervaren als bemoeizucht. Of als iemand die zich opstelt als opvoeder, terwijl hij/zij dat niet ís. Natuurlijk trek je een klein kind weg als dat een drukke snelweg op wil lopen, maar dat is wat anders dan het  kind straf geven als het stout is geweest. Dat kan meestal niet, en geeft vaak in de puberteit de nodige ellende.

Vaak corrigeren mensen hun bonuskinderen toch, en snappen niet dat de kinderen zich daar (zeker pubers!) tegen verzetten. Dan denkt men dat het aan de kinderen ligt, en inderdaad zal het ene keer extremer reageren dan de ander, maar het ligt aan de omstandigheden. Die  moet je goed in kaart brengen en daar kun je over praten. Eerst samen als ouder en plusouder, en daarna met de kinderen erbij.

Zo wordt het ook voor de kinderen duidelijk wanneer de plusouder aan zet is. De belangrijkste taak ligt toch bij de eigen ouders. Kinderen voelen ook precies aan als plusouder iets van ze vraagt, waar de eigen ouder niet achter staat. Dat is voer voor verzet.