Ik róep dat wel maar dat is pure frustratie!!

Nu heeft ze al jaren een nieuwe relatie en is geneigd om hem in àlles zijn zin te geven, puur om hem tevreden te stellen. Ze is zo bang dat ook hij haar ook zal verlaten. En als er iets niet goed gaat is hij best pittig en kan ineens zeggen “als het zo moet dan ga ik wel weg!” Vooral als ze blijft aandringen om dingen alsmaar uit te praten. Dan is hij er klaar mee.

Ik vraag hem of hij echt van plan is op dat soort momenten te vertrekken en hij zegt “nee, nee! Natuurlijk niet! Ik zeg dat wel maar ik ben dan helemaal hopeloos”. Natuurlijk kan hij dat dan beter niet zeggen, maar wie zegt er nooit iets waar hij later spijt van heeft? We zijn geen van allen heiligen, toch.

Haar kinderen hebben de nodige problemen die ook niet zomaar uit de lucht komen vallen. Haar zoon functioneert nog enigszins normaal, maar haar dochter heeft een ernstige vorm van anorexia en wil eigenlijk het liefst dood. Niet niks natuurlijk. En daar gaan ze zo goed mogelijk mee om. Dat is ook niet  door mij te verhelpen, helaas.

Ik richt me erop dat zij meer gaat zeggen wat zij echt wil, en hoewel ze daar erg bang voor is, gaat ze dat inderdaad doen. En wat blijkt: het gaat allemaal veel beter. Ze mag best aangeven wat zij wil, hij kan best tegen wat tegengas. En nu hij weet welke impact zijn woorden hebben denkt hij eerst wat langer na over wat hij roept. Na 2 gesprekken is het eigenlijk al klaar, maar voor de zekerheid hebben ze nog een 3e gesprek gepland.