Je kunt het niet over doen...

Er is eens een onderzoek gedaan met een baby die normaliter volop aandacht kreeg van zijn ouders en waarbij moeder ineens niet meer reageerde. Het kind haalde alles uit de kast om moeder te laten reageren en begon uiteindelijk te huilen. Uit dit onderzoek kwam vast te staan dat dit gedrag uiteindelijk beschadigend is wanneer dit lang gebeurt. Misschien zal niet iedereen het filmpje kennen, ik heb het al vaak gezien. Het  gebrabbel tegen baby’s, lachen, knuffelen, praten en aankijken van een kind is niet alleen maar leuk… het is nodig! Het hoort bij contact maken, hechten, elkaar begrijpen, veiligheidsgevoel ontwikkelen, etc.

En als de ouders steeds op hun mobiel kijken en nauwelijks naar hun kindje dan komt hun kindje tekort! Heus niet als het een keertje gebeurt, maar wel als dit structureel het geval is. En helaas gebeurt het zo veel, dat ik er toch eens op wil wijzen. Als in deze periode hier onvoldoende aan wordt voldaan kun je dat nooit meer goedmaken. Dan is je kans voorbij.

Als het kindje kon praten zou het zeggen: “waarom kijk je me niet aan?”, “ben ik niet leuk genoeg?”, “hou je niet van mij?”, “maakt het niet uit dat ik er ook nog ben?” Grotere kinderen zijn in staat om te zeggen “mama, ik zit hier… leg die gsm nou eens weg!” Maar zo’n kleintje is volledig afhankelijk van jou en kan niet duidelijk maken wat het nodig heeft.

Bedenk dat mensen vaak op hun sterfbed aangeven dat het belangrijkste in hun leven hun kinderen waren. Geef ze daarom aandacht. Je kunt het later niet meer over doen.