Stief-/plusmoeder verbood het

De kinderen uit zijn 1e huwelijk waren al een stuk ouder. Er was een omgangsregeling (65% bij moeder, 35% bij vader) maar nu de kinderen ouder werden werd dat meer individueel bepaald door henzelf, in overleg met de ouders, natuurlijk. Deze ex-partner konden prima overleggen met elkaar.

Het is heel begrijpelijk dat je als vriendin van vader niet altijd geconfronteerd wilt worden met zijn oudere kinderen. Aan de andere kant: het zijn wél zijn kinderen!! De kinderen uit zijn vorige huwelijk voelden dat ze niet erg welkom waren in het gezin bij hun vader. Natuurlijk wel bij vader, maar bij stiefmoeder minder.

Er waren wat kleinere en grotere conflicten en plusmoeder verbood hen om zo maar binnen te vallen. Dat is natuurlijk zeer onhandig en uiteindelijk had  ze dat met haar de vader van de kinderen moeten bespreken, hoe dit aan te pakken. Nu verslechterde de relatie tussen stiefmoeder met de vader erg snel, en binnen de kortst mogelijke tijd gingen ook zij uit elkaar.

Schuldgevoel

De kinderen voelden zich in sterke mate schuldig aan het verdriet van hun vader om de 2e scheiding. Ze dachten dat het hun schuld was dat vader steeds ruzie had met zijn nieuwe vriendin. Om hun vader van het geruzie te vrijwaren bleven ze maar wat vaker thuis.

Echter kinderen zijn nooit schuldig, zelfs al zijn ze heel lastig geweest. In dit geval viel dat wel mee, maar ook als ze zich ronduit verzetten tegen de nieuwe partner, dan zijn ze nóg niet schuldig. Ze moeten geholpen worden. Net als de ouder(s) en stiefouder(s).