Vergeven is een innerlijk proces. Je kiest ervoor om boosheid en
wraakgevoelens los te laten. Bv. op je ouders, die jou van alles hebben
aangedaan, een zus of een broer die soms hatelijk deed. Je maakt daardoor
ruimte in je hart en hoofd. Want wraakgevoelens kosten bergen energie. Toch kun
je de ander alleen vergeven als je de boosheid kunt loslaten. En dat is niet
altijd gemakkelijk.
Niet hetzelfde als verzoening
Vergeven is niet altijd hetzelfde als verzoening. Soms kun je je
verzoenen met de ander en kun je weer gewoon verder met elkaar. Maar het kan
soms ook heel verstandig zijn om te besluiten om niet meer met de ander om te
gaan. Je kunt de ander toch vergeven hebben.
Keur ik het goed? En: vergeet ik het voorval?
Vergeving is zeker geen goedkeuring. De ander heeft mogelijk iets ergs
gedaan en dat hoeft niet te worden goedgepraat. Het betekent ook niet persé dat
je alles vergeet. De gebeurtenis wordt niet uitgewist, maar je maakt je er niet
druk meer om. Het voorval heeft een andere lading gekregen.
Móeten vergeven? Je doet het voor jezelf
Mensen denken vaak dat ze anderen móeten vergeven. Dat is nog een
restant van de bijbel die opriep om altijd andermans fouten te vergeven. Zo
wordt het ook wel eens gezegd: je moet het hem maar vergeven. Dat kan niet op
commando, en zeker niet omdat je het moet, maar alleen omdat je het wílt! Je
doet het ook niet voor de ander, je doet het voor jezelf. Het vermindert de
stress bij jezelf, je welzijn verbetert. Het komt ook je gezondheid ten goede.
De ander hoeft het niet eens te weten!
In de kerk (lang geleden) ging
het om “belijdenis” (je fouten toegeven) waardoor je schuld werd kwijtgescholden. Er werd ook opgeroepen
om anderen altijd te vergeven. Daar komt denk ik de gedachte vandaan dat je
anderen móet vergeven.
Maar vergeven kan ook zonder dat de ander zijn fouten toegeeft, zonder
zelfs dat de ander wéét dat jij hem/haar vergeven heb.