Buurtdialoog vestiging arbeidsmigranten leidt tot veel extra vragen

De arbeidsmigranten in dienst bij Betonbouw Rooi die nu nog in een woning in Boskant wonen moeten elders worden ondergebracht. De woning is eigendom van Mari en Paul van den Oever; de eigenaren van de betonbouwer. Zij willen de woning in Boskant slopen om er een geheel nieuw woningbouwplan te realiseren. Het veronderstelde probleem is dus grotendeels door henzelf gecreëerd en bedacht zo stellen de bewoners aan de Trentweg in Keldonk.

Bij monde van adviseur Dirk Kastelijn stellen de ondernemers dat het hen bij de gedwongen verhuizing vooral te doen is om invulling te geven aan hun streven naar goed werkgeverschap. In Keldonk wordt die beweegreden ernstig betwijfeld.

Het belangrijkste bezwaar van de buurtbewoners van de Trentweg zit hem in de omvang van de huisvesting. 32 nieuwe buren is voor een kleine buurtgemeenschap simpelweg veel en veel te veel om goed op te kunnen vangen en de nieuwe bewoners probleemloos te laten integreren in de buurt. Dat staat wat de Keldonkenaren betreft nog geheel los van het feit dat goede (winkel)voorzieningen in de nabijheid van het nieuw te bouwen hotel niet te vinden zijn. Het twee kilometer verderop gelegen dorp Keldonk telt slechts één warme bakker. Voor bezoek aan een supermarkt moeten de arbeidsmigranten naar Erp of Veghel zo’n vier tot zeven kilometer verderop.

De buurtbewoners zijn teleurgesteld in de wijze waarop er met hun belangen wordt omgegaan. De gemeente trok tijdens de buurtdialoog het boetekleed aan en verklaarde dat de communicatie en de tot nu toe gevolgde procedure “zeker niet de schoonheidsprijs verdient”. Het actuele beleid van de gemeente Meierijstad laat vestiging van arbeidsmigranten in het buitengebied op deze wijze overigens in het geheel niet toe. Met het afgeven van een principeakkoord voelen de buurtbewoners van de Trentweg zich daarom ook door de gemeente behoorlijk in de kou gezet. Het vertrouwen heeft hiermee een flinke deuk opgelopen.

Een van de bewoners adviseerde de ondernemers hun arbeiders op hun eigen terrein in Sint Oedenrode te vestigen. Daartoe biedt het gemeentelijke beleid namelijk wel ruimte. De gemeente gaf aan deze suggestie zeker mee te zullen nemen. De ondernemers reageerden wat gereserveerder op dit plan. Een plan waarmee zij wel in één klap met eigen inzet en persoonlijke betrokkenheid het door hen zo gewenste goede werkgeverschap een extra dimensie zouden kunnen geven. Zo is immers de mogelijkheid om tijdelijke (seizoen)arbeiders op eigen agrarisch terrein te huisvesten ook bedoeld.