Een diagnose

03 okt , 10:00 • Zakelijk

Soms is een diagnose (bv. ADHD, autisme, dyslexie, etc.) belangrijk, bv. om te leren hoe je omgeving, maar ook jijzelf met bepaalde problemen om kunt gaan. Een label maakt in grote lijnen duidelijk waar je rekening mee moet houden. Het kan verklaren dat iemand chaotisch gedrag vertoont en dat hij zich moeilijk kan concentreren (ADHD). Iemand die last heeft van autisme kun je beter niet aan teveel prikkels blootstellen. Iemand met dyslexie heeft veel meer tijd nodig om een stukje te lezen. Een diagnose kan dus handig zijn.

Tolerantie

Vroeger deed men nauwelijks aan diagnoses, en daarmee zijn veel mensen niet voldoende erkend in hun “specialiteit”. Ze werden vaak over één kam geschoren: een beetje vreemd. Aan de andere kant zaten er ook voordelen aan. Met bepaalde diagnoses was het soms lastiger aan werk te komen. (Werkgevers willen geen “vreemde/lastige” medewerkers…)

Afwijking of specialiteit?

Vroeger werd het vooral gezien als een “afwijking” van de norm en daarmee werd het vooral negatief bezien. Nu bekijkt men gelukkig ook de voordelen ervan. Maar de ene ADHD-er is niet de andere, en bovendien zijn er gradaties. In welke mate is men autistisch of heeft men ADHD? Kortom: wat voegt een diagnose eigenlijk toe? Voegt een diagnose altijd wat toe? We hebben allemaal wel wàt toch?

Nadelen van diagnoses

Jim van Os (psychiater) voegde nog een ander belangrijk nadeel van diagnoses toe: een diagnose betekent dat er “iets met je aan de hand is” wat behandeld zou moeten worden. Er moet iets “hersteld” worden. Dat zou ertoe kunnen leiden dat men zichzelf gaat zien als “probleemgeval”, als iemand die van zichzelf “niet goed” is.

Diagnose of scheldwoord?

En vaak worden moeilijke mensen gediagnosticeerd als “narcist” of “psychopaat” door iemand die daartoe niet bevoegd is, waardoor het eerder een scheldwoord wordt. En zelfs een narcist of psychopaat is meer dan dat etiket alleen.