Eenzaamheid in samengestelde gezinnen

Allereerst de stiefmoeder in een samengesteld gezin. Eigen kinderen en kinderen van de partner. Met je eigen kinderen is de band meestal goed (behalve als jouw partner onvriendelijk is tegen jouw kinderen). Je wilt niet dat ze zien dat je niet gelukkig bent, en ook vrienden en familie wil je er niet mee opzadelen dat het lastig is. Natuurlijk zijn er andere samengestelde gezinnen dan de meestvoorkomende man/vrouw-gezinnen. Stiefvaders zijn vaak nóg eenzamer dan stiefmoeders. Het is wel een bijkomend voordeel dat mannen vaak hun gevoel gemakkelijker opzij kunnen zetten. Zelden praten mannen over wat hun dwars zit. En trots op tegenvallers en ruzie zijn ze ook niet. Sommigen gaan drinken of gokken.

De omgeving is snel geneigd tegen klagende plusouders te zeggen: je wist waar je aan begon. Maar dat is helemaal niet zo. Een samengesteld gezin is veel ingewikkelder dan een kerngezin. En dat merk je pas als je echt samen woont, kleinere en grotere ergernissen lopen steeds verder op. En erover praten met je partner lukt vaak niet, omdat je allebei je gevoeligheden hebt.

Nu zou je denken: er zijn steeds meer samengestelde gezinnen, dan kun je toch onderling hierover praten en elkaar steunen. Dat soort initiatieven zijn er heus wel, maar het blijkt toch niet zo eenvoudig te zijn. Ik heb op Facebook een besloten groep voor plusouders en merk dat er veel schaamte is. Grote problemen worden vaak anoniem beschreven.

Heel veel mensen ogen vrolijk en zeggen niet hoe ellendig ze zich soms van binnen voelen. De wereld is er een van de buitenkant. Je bent pas trots als je kunt zeggen dat je geslaagd bent, en zo voel je je niet. Daarom is het van belang dat je leert met je partner goed te praten over dingen die fout gaan. Natuurlijk is het prettig als er gelijkgestemden zijn, maar men heeft toch vaak koudwatervrees. Ook kinderen kunnen zich eenzaam voelen. Daarover een volgende keer meer.