Moeilijke gesprekken tussen ouders en volwassen kinderen

Ouders reageren vaak met “nee, dat is niet zo,….dat dénk jij maar” of “ik snap niet waarom jij dat denkt”, “jij hebt je altijd al de mindere gevoeld” en andere verdedigende en ontkennende reacties. Zo jammer, daar laat je de ander mee in de kou staan. Natuurlijk kan een kind dat zo ervaren hebben. En dan moet er juist heel goed geluisterd worden. Nooit ontkennen, nooit jezelf verdedigen, wat men ook zegt.

Maar vragen stellen, nieuwsgierig zijn van wát men precies gemist heeft. Of wat hij/zij nodig had gehad, wat gemist is.

Ook zie je ouders die proberen het onderwerp zo snel mogelijk af te sluiten. Dat is ook ontkennen. Als je per ongeluk in een schrikreactie  zo gereageerd hebt adviseer ik zeker om erop terug te komen. Dat je er nog eens over nagedacht hebt. En dat je wilt weten hoe het zit. Ook als je erover gesproken hebt, kun je gerust het onderwerp nog eens ter sprake brengen (of het het goed begrepen hebt). Hoe meer interesse je ervoor hebt, hoe beter. Laat maar zien en horen dat je graag wil begrijpen waar de ander behoefte aan had.

Wanneer ouders hier ontkennend of verdedigend op reageren is de kans groot dat de ander zich weer niet begrepen en gezien voelt. Met alle gevolgen van dien. Ik zie het regelmatig gebeuren dat kinderen in zo’n geval het contact verbreken met hun ouders, terwijl het vaak helemaal niet nodig is. Maar als kinderen steeds niet gehoord worden door hun ouders dan is het wel begrijpelijk dat men het contact verbreekt. Maar ook is dat uiteindelijk meestal niet de beste oplossing.

Het doet er minder toe hoe de ouders het hebben beleefd, het doet er vooral toe om elkaar serieus te nemen en te horen.