Ik kreeg een mail met de volgende inhoud: Ik vind het samengesteld gezin moeilijk. De
oudste kinderen van hem negeren mij volledig. Ze dragen totaal niets bij, laten
zich door mij bedienen. Ik ben mezelf niet meer en ik betrap me erop dat ik me
soms afreageer op mijn eigen kinderen. Ik ben het zo enorm zat. Ik denk dat ik
de relatie moet verbreken, ook al kan ik met mijn vriend best goed overweg. Wat
kan ik doen??
Kort
door de bocht
Kort
door de bocht zeg ik dan: JIJ kunt niks doen, dat moet vader doen. Toch wilde
zij liever een afspraak voor zichzelf maken. Dat mag altijd, maar is zelden
zinvol. Maar ze kwam alleen, en vertelde eigenlijk wat ik al wist. De vader van
de kinderen gaf haar soms wel gelijk,
maar daar bleef het bij.
Voorzichtig
Toen ik nogmaals aangaf dat vader hierin stelling moest
nemen zei ze bang te zijn dat hij dat niet kon, dat hij zich aangevallen zou
voelen als dat zo gebracht zou worden. Kon het niet voorzichtig worden
overgebracht?
Fouten
maken is niet erg
Ik ben over het algemeen bijzonder duidelijk maar heb alle
begrip voor ouders die niet gewend zijn geweest om echt op te voeden. Fouten
maken mag, en als je iets moet (af-) leren is dat niet binnen 10 minuten
geklaard. Ook zijn sommige vaders soms bang het contact met de kinderen te
verliezen en zeggen ze daarom maar liever niks.
Geen
geruzie, maar liefdevolle zorg
Toen ze haar vriend meebracht de keer daarna, viel het hen
beiden mee hoe hij dat kon aanpakken zonder een heleboel geruzie. Want dáár was
hij bang voor. Ik kon hem aanreiken hoe hij zijn liefde en zorg kon uitspreken
en die kon koppelen aan zijn wens tot ander gedrag. Dat hadden ze geen van
beiden verwacht.