Ook kinderen kunnen eenzaam zijn in een samengesteld gezin

Maar ook in andere plusgezinnen gaat het soms mis. Bv. een vrouw die in eerste instantie goed met de kinderen van haar vriend overweg kon, maar zich steeds meer begon te ergeren. Zeker nadat er nog een eigen kindje van haar bij kwam kreeg ze het veel drukker, voelde ze zich regelmatig overvraagd en werd zij kortaf tegen zijn kinderen. Deze hadden daar erg veel last van, zodanig dat ze een voor een weer bij moeder gingen wonen.

Kinderen kunnen ook heel veel last hebben van conflicten tussen bv. hun moeder en de nieuwe partner. Vaak zijn kinderen dan erg voorzichtig, want ze willen niet de oorzaak zijn van een evt. breuk. Andere kinderen willen juist een breuk veroorzaken, maar als die breuk dan komt, verwijten ze het zichzelf. Terwijl het nooit de schúld van de kinderen is. Ze kunnen soms wel een grote druk leggen op de relatie, maar het is aan de volwassenen om daar wat aan te doen.

Ook bij oudere kinderen hoor ik regelmatig dat zij bv. de nieuwe partner papa of mama moesten noemen. Zeker vroeger kwam dat erg veel voor (een nieuwe papa of mama werd geïntroduceerd). Maar zelfs als een kind zelf voorstelt de plusouder mama of papa te noemen is het toch niet aan te bevelen hierin mee te gaan. Er kan verwarring ontstaan wie nu eigenlijk de opvoeder is. Ook kan het veel ruzie veroorzaken met de natuurlijke ouders, die zich gepasseerd voelen. Ook als zij zich verder niet of  weinig om het kind bekommeren. Voor het gemak hoeft natuurlijk niet iedere keer uitgelegd te worden dat het niet papa is die hen ophaalt van school of sport maar dat het om plusvader gaat.

Ook kan er eenzaamheid ontstaan bij kinderen die bv. om praktische redenen niet sámen tegelijk bij de ene of andere ouder zijn. Zij missen hun broer of zus en voelen zich mogelijk buitenstaander als de kinderen van de nieuwe partner aanwezig zijn. Kortom: niet alleen de stief/plusouder is eenzaam, iedereen kan er last van hebben op een eigen manier.