Samen één??

Tijdens de ochtendspits ergert Eva zich aan de rommel die niet is opgeruimd. Zij zegt: Wie heeft er nu weer zijn bord laten staan?!. Haar kinderen reageren assertief: ik was niet eens aan tafel dus ik hoef er niks mee. Lieke, de dochter die erg bijdehand is zegt: “het is hier net een hostel”.

De kinderen van Tom schrikken van de geïrriteerde toon van Eva en durven niets te zeggen. Zij hadden er niet aan gedacht hun bordjes op te ruimen…..

Tom zegt tegen Eva “ik dacht dat we dit weekend naar mijn ouders zouden gaan…” Eva reageert: “we hebben al afgesproken dat ik de kinderen naar mijn ex zou brengen, dus dat kan niet!” De kinderen van Tom en Tom zelf zijn teleurgesteld, hadden gehoopt naar opa en oma te gaan.

Het zijn geen van beiden grote rampen, er is niet eens een erge ruzie, en toch zie je dat men elkaar soms niet goed aanvoelt en niet beseft wat een bepaalde opmerking bij de ander doet. Jullie geschiedenis is anders en dat maakt dat het nooit echt één geheel wordt, ook al zou je dat nog zo graag willen.

Het zijn beide situaties die veel voorkomen in een samengesteld gezin, waarbij beide volwassenen meestal partij trekken voor hun eigen kinderen en daarover kunnen grote ruzies ontstaan.