Vader: ik ben ook nog verantwoordelijk voor de kinderen uit mijn vorige relatie

Toen hij zijn nieuwe vriendin leerde kennen wist hij het direct: deze vrouw was heel anders. Zij kon zich inleven in de kinderen, veel beter dan hun eigen moeder. Deze vrouw wilde nog wel een kindje van hun beiden. Hij wilde dat ook wel.

Hij besefte echter niet dat het voor haar heel anders zou zijn dan voor hem. Er was één kindje van hen beiden, maar zijn andere kinderen waren niet de hare. De gesprekken met haar over zijn kinderen waren minder frequent en de opvoeding kwam steeds meer op zíjn schouders terecht. Waardoor hij zich schuldig voelde als hij haar en hun kindje aandacht gaf, aandacht die hij ook aan zijn kinderen uit de vorige relatie kon geven.

En de nieuwe moeder vróeg die aandacht wel! Hij had steeds het gevoel zich te moeten verdedigen als hij zijn andere kinderen aandacht gaf. Hij wrong zich in allerlei bochten en wist op den duur niet meer waar hij het eerste moest zijn….

Zijn nieuwe gezin had ook aandacht nodig, maar hij had steeds het gevoel te moeten kiezen. En wat hij ook koos, het was nooit goed! Ook zijn vriendin het gevoel dat hij zelden voor háár koos. Zij had zich haar kraamtijd heel anders voorgesteld, had verwacht dat dit een mooie periode zou zijn.

Na twee gesprekken met mij hadden zij door op welke manier hij zowel voor zijn nieuwe gezin een goede partner te kunnen zijn, en daarnaast ook een goede vader voor zijn kinderen uit de vorige relatie te zijn. Sterker nog: zij vulden elkaar aan en hielpen elkaar in de rollen die ze beiden moesten vervullen.