Stief/bonusouders vinden al snel dat kinderen van de
partner teveel verwend worden. Bij dit stel leek me dat in eerste instantie ook
wel een beetje het geval. Stiefvader vond het zoontje van mevrouw (ook al zei
hij het niet zo hard en uiterst vriendelijk) toch wel wat ondankbaar.
Hij was erg voorzichtig en zacht in zijn uitspraken en
dat begreep ik wel. Zijn vriendin leek ook best kwetsbaar als het om haar kind
ging. Ouderschap maakt kwetsbaar.
En ik dan?
Mevrouw was erg voorzichtig met haar zoontje, inmiddels 8
jaar. Hij werd behoorlijk verwend door beide ouders maar ook nog eens door
beide grootouders. Mevrouw en haar ex-man hadden ook best een goede band, en
lieten het kind dat merken. Prima! Maar samen Sinterklaas, Kerst en Nieuwjaar
vieren, dat vond stiefvader (ook al kon hij goed met vader overweg) toch wel
wat ver gaan. Wanneer hadden ze eens tijd voor elkaar?
Terechte vragen
Nadat ik steeds meer bemerkte dat de bonusvader toch wel
terechte vragen stelde bij bepaalde erg overdreven verwennerij, en hoorde dat
men zelfs het kind moesten helpen bij het maken van een surpriselijst voor
Sinterklaas (hij had eigenlijk alles wat hij wilde al), begreep ik dat het
joch aan alle kanten in de watten werd
gelegd. Een tante kwam van vakantie terug met maar liefst zeven (!) souvenirs
voor het kind.
Er bovenop
Het kind werd regelmatig meegesleept (soms meerdere keren
per jaar) naar de Efteling, dierentuinen, speeltuinen, en overige attracties.
Toen ik opperde dat een keertje spelen in een zandbak of picknicken ook wel
voldoende was, zeiden ze dat dit ook regelmatig gebeurde, ook bij de beide
grootouders. Dat kwam er dus nog bovenop!
Gesterkt
Bonusvader voelde zich gesterkt en toen ik zei dat zijn
vragen niet moesten worden opgevat als kritiek, maar als liefde. Hij had zich
steeds als een negatieve bemoeial gevoeld. Je kunt een kind ook teveel geven.
Dankbaar hoeft een kind niet te zijn, maar het mag wel waardering voelen voor
alles wat het krijgt. Dan moet óók geleerd worden.